Jos Jansen – landencoordinator Kenia


Jos kwam in 1991 voor het eerst in Afrika en is altijd betrokken gebleven bij dit boeiende continent. Na banen bij de Fair Trade organisatie en Vluchtelingenwerk, lonkte het ondernemerschap. Maar voor Jos was en is het belangrijk niet altijd met ‘geld verdienen’ bezig te zijn.

 

Waarom vrijwilliger bij Stichting Afrikaanse Albino’s ?
Ik was al donateur toen ik besloot me als vrijwilliger aan te melden bij de Stichting Afrikaanse Albinos. Mensen met Albinisme hadden altijd al mijn belangstelling als ik in Afrika was. Dat er mensen bestaan met albinisme fascineerde me en hun veelal achtergestelde maatschappelijke positie raakte me.

Ik meende dat ik met mijn ondernemerskwaliteiten en Afrika-ervaring iets te bieden had. En ik kende de oprichter van de stichting, dus dat was prettig binnenkomen. Ik heb een gezin met opgroeiende kinderen en mijn werk, dus mijn tijd is beperkt. Ik heb veel binding met Vluchtelingenwerk en had ook wel ambitie om in dat veld als vrijwilliger actief te zijn. Maar ik weet ook uit ervaring hoe grenzeloos dat werken met vluchtelingen kan zijn. De doelen van de Stichting Afrikaanse Albinos zijn heel overzichtelijk en concreet. Door daar actief te zijn, kan ik mezelf ook een beetje beschermen.

 

Wat doe je bij Stichting Afrikaanse Albino’s ?
Sinds 2011 ben ik landencoordinator. Eerst van Senegal, maar ik merkte dat ik mijn kennis van de Franse taal wat overschat had om dit goed te doen. Daarom heb ik in december 2013 de overstap gemaakt naar Kenia toen dat land beschikbaar kwam. Ik verzorg het contact met de partnerorganisaties, probeer de actualiteit in de peiling te houden en onderzoek de locale situatie met betrekking tot mensen met Albinisme.

Eigenlijk heb ik het heel gemakkelijk, want ik heb veel contact met Carla en Hermien die elk jaar onze belangrijkste partners in Kenia bezoeken en feitelijk alles doen wat nodig is om deze relaties te onderhouden en meer. De transporten daarentegen zijn best gecompliceerd en stressvol met de zeer strenge regelgeving in Kenia.

 

Wat vond je het meest bijzonder als vrijwilliger tot nu toe ?
Het meest bijzondere moet eigenlijk nog komen, want ik ben al die jaren nog niet in de gelegenheid geweest naar ‘mijn’ land te reizen en de partners te bezoeken. Maar dat gaat over iets meer dan een week (eind juni 2018) gebeuren en ik kan niet wachten!

Tot nu toe vind ik eigenlijk het meest bijzondere de schijnbaar moeiteloze invulling van (bestuurs)functies. Maar de keerzijde is dat bij teveel wisselingen de continuiteit te wensen overlaat. Verder geniet ik in het bijzonder van de tomeloze inzet en creativiteit die Carla en Hermien elk jaar maar weer laten zien en de resultaten die zij daarmee behalen.